متن اصلی

پردازنده های مرکزی سری سمپرون، آتلون، فنوم و به طور کلی تمامی پردازنده هایی که توسط سوکت های +AM3 ،AM2 و +AM3 پشتیبانی می شوند از قابلیت بسیار جذابی تحت عنوان Core Unlocking بهره می برند. کمپانی قدرتمند AMD در مراحل توسعه و ساخت برخی از پردازنده های مرکزی خود تعدادی از هسته های قرار گرفته در دل آنها را غیر فعال کرده و سپس پردازنده را جهت فروش به بازار عرضه کرده است. گاهی اوقات هسته های غیر فعال قرار گرفته در دل پردازنده مرکزی در مراحل توسعه آسیب دیده و غیر فعال می شوند، اما در بسیاری از مواقع هسته های غیر فعال به صورت دستی توسط کمپانی سازنده پنهان می شوند. کمپانی AMD همراه با عرضه تراشه های پل جنوبی 710 و 750 خود (SB 710/750) از فناوری جدیدی تحت عنوان Advanced Clock Calibration یا به اختصار ACC نیز پرده برداری کرد. فناوری ACC شامل مجموعه از کدها و توابع مختلف می باشد که در قالب یک فریمور EC در بایوس مادربرد هایی که از تراشه های پل جنوبی فوق بهره می برند گنجانده شده است. توابع و کدهای گنجانده شده در فریمور EC به هسته های غیر فعال و نهان پردازنده مرکزی اجازه می دهند تا از حالت غیر فعال خارج شده و به فعالیت بپردازند، به عبارتی دیگر فریمور EC هسته های غیر فعال برخی از پردازنده های مرکزی را فعال می کند. در این مقاله آموزشی کوتاه با یکدیگر طریقه استفاده از بایوس و فعال کردن هسته های پنهان پردازنده های AMD را می آموزیم، اما همانطور که پیشتر گفته شد تراشه پل جنوبی 710 یا 750 یکی از ملزمات اجرای عملیات می باشد (مادربرد باید دارای تراشه پل جنوبی 710 یا 750 باشد). ذکر این نکته ضروری است که تمامی پردازنده های تولیدی توسط کمپانی AMD قابلیت آنلاک شدن را ندارند، به عنوان مثال پردازنده مرکزی Athlon II X2 250 دارای دو هسته واقعی بوده و هسته غیر فعالی در دل آن نهفته نیست، بنابراین پردازنده مذکور قابلیت آنلاک شدن را ندارد. آنلاک کردن پردازنده مرکزی گاهی اوقات به فعال شدن هسته های غیر فعال، فعال شدن کش سطح سه و گاهی اوقات به باز شدن ضریب پردازنده منتهی می شود.

ابتدا کامپیوتر را ریستارت کرده و سپس وارد محیط بایوس شوید. جهت وارد شدن به محیط بایوس در مراحل POST چندین مرتبه کلید Delete را بفشارید.

پس از نمایان شدن محیط بایوس باید به بخشی که مربوط به افزایش فرکانس و اورکلاک پردازنده مرکزی/حافظه اصلی است وارد شوید. این بخش در بایوس مادربرد های مختلف متفاوت است، به عنوان مثال نام بخش مربوطه در مادربرد های کمپانی الایت گروپ M.I.B.II، در مادربرد های کمپانی اسوس Jump Free Configuration، در مادربرد های کمپانی ام اس آی OC Settings و … نام دارد.

MSI-UEFI-BIOS

a6584Unlocking-Phenom-II-Athlon-ACC-2

اکنون باید گزینه ای تحت عنوان Advanced Clock Calibration یا به اختصار ACC را بیابید. نام این گزینه ممکن است در بایوس برخی از مادربرد های مختلف (نظیر مادربرد های MSI) به Unlock CPU Core یا به اختصار UCC تغییر یافته باشد. اگر گزینه هایی تحت عنوان Special ACC و Ec Firmware نیز در بایوس موجود بود آنها را به ترتیب بر روی گزینه های Enabled و Hybird قرار دهید، در غیر این صورت مستقیمآ به مرحله بعد مراجعه کنید.

d279fec-firmware

گزینه ACC را از حالت خودکار (Auto) به حالت تمام هسته ها (All Cores) تغییر دهید. پس از تغییر حالت عددی در جلوی گزینه All Cores نمایان می شود که در محدوده -12 تا +12 قابل تغییر است. اکنون اعداد نمایان شده باید به صورت متوالی تغییر کنند. هسته های نهان پردازنده مرکزی بر روی یکی از اعداد موجود فعال شده و پردازنده به صورت سه هسته ای یا چهار هسته ای شناخته می شود. به عنوان مثال ابتدا اعداد نمایان شده را بر روی -12 قرار دهید. اکنون به صورت متوالی و با آرامش اندازه اعداد را افزایش دهید، به عنوان مثال -12 را به -11 و سپس -10 و به همین صورت تا +12 افزایش دهید. همانطور که پیشتر گفته شد هسته های نهان پردازنده مرکزی بر روی یکی از این اعداد فعال می شوند. پس از فعال شدن هسته های نهان پردازنده مرکزی تنظیمات را ذخیره کرده و سیستم را ریستارت کنید.

amd_phenom_ii_unlock_4

پس از بوت شدن کامل سیستم عامل پایداری پردازنده مرکزی را بررسی کنید. نرم افزار های بسیاری نظیر OCCT ،Prime 95 ،wPrime و … در زمینه بررسی پایداری پردازنده مرکزی موجود هستند. پایداری پردازنده مرکزی را به مدت یک ساعت بررسی کنید (نرم افزار را اجرا کرده و یک ساعت از سیستم تست بگیرید). اگر تست پایداری با موفقیت به اتمام رسید هسته های نهان پردازنده شما فعال شده اند.

اگر مراحل فوق در فعال کردن هسته های نهان پردازنده مرکزی تاثیر گذار نبوده و نتیجه آن به عدم فعال شدن هسته های نهان منتهی شد مراحل زیر را دنبال کنید.

گزینه ACC را از حالت All Cores به حالت Per Cores تغییر دهید.

مشاهده می کنید که تعداد چهار هسته نمایان می شوند که در جلوی هر کدام از آنها اعداد -12 تا +12 به چشم می خورند. اکنون باید بر اساس تعداد هسته های فعلی پردازنده خود هسته های نهان را فعال کنید، به عنوان مثال اگر پردازنده دارای دو هسته فعال است، گزینه های Core 0 و Core 1 نمایانگر هسته های فعال هستند و اگر پردازنده دارای سه هسته فعال می باشد گزینه Core 2 نیز به هسته های نامبرده افزوده می شود. اعداد جلوی گزینه Core 2 را (اگر پردازنده دارای سه هسته فعال است، مستقیمآ به گزینه Core 3 یعنی فعال کردن چهارمین هسته مراجعه کنید) همانند قبل تغییر دهید تا هسته نهان پردازنده مرکزی بر روی یکی از این اعداد فعال شده و پردازنده به صورت سه هسته ای شناخته شود. مجددآ مراحل ذکر شده را جهت فعال کردن هسته چهارم (Core 3) نیز انجام دهید.

پس از فعال شدن تمامی هسته ها تنظیمات را ذخیره کرده و سیستم را ریستارت کنید و پس از بوت شدن کامل سیستم عامل مجددآ پایداری پردازنده مرکزی را به مدت یک ساعت بررسی کنید. ناپایداری های ایجاد شده در هنگام تست پایداری ممکن است گاهی اوقات به کمبود ولتاژ پردازنده مرکزی و گاهی اوقات به اشکال دار بودن هسته های فعال شده مربوط شوند. اگر سیستم در هنگان تست دچار ناپایداری می شود مجددآ به بایوس مراجعه کنید و با استفاده از گزینه Vcore مقدار خیلی کمی (حدود 10Mv) ولتاژ پردازنده مرکزی را افزایش دهید و مجددآ تست پایداری را انجام دهید. اگر مجددآ سیستم دچار ناپایداری شد ولتاژ پردازنده تا جایی افزایش دهید تا سیستم کاملآ پایدار شود، البته ذکر این نکته ضروری است که از افزایش ولتاژ پردازنده مرکزی بیشتر از 40Mv یا 50Mv خودداری کنید. اگر ناپایداری پردازنده مرکزی با اشکال دار بودن یکی از هسته های فعال شده در ارتباط بود، هسته اشکال دار باید مجددآ غیر فعال شود.

افزایش ولتاژ پردازنده مرکزی به معنی افزایش دمای پردازنده می باشد. اگر پردازنده مرکزی شما دارای کولر استوک بوده و از کولر مناسبی جهت مهار دمای تولیدی بهره نمی برد به هیچ عنوان عملیات فعال کردن هسته های نهان و افزایش ولتاژ را انجام ندهید. کولر استوک (پیش فرض) به هیچ عنوان در مهار دمای تولیدی جوابگو نیست.